Prasa

Wczoraj słupski Sąd Okręgowy nie miał cienia wątpliwości, że podpalaczka z premedytacją zabiła męża. Nie pomogły tłumaczenia, że chciała go tylko nastraszyć.

– Bardzo żałuję, to się nie powinno wydarzyć – powiedziała w ostatnim słowie Ewa W. Tak mówiła w czasie całego procesu. – Chciałam go tylko postraszyć. Przepraszam. Alkohol zrujnował mi życie.

Nie powinno, ale wydarzyło się, a słupski Sąd Okręgowy uznał wczoraj, że oskarżona chciała zabić i to zrobiła.

Salę sądową przepełniało wiele emocji. Zniszczona życiem rencistka w prosty sposób opowiadała o swoim małżeństwie, które trwało 30 lat z przerwami. Ewa i Andrzej W. rozchodzili się, wracali do siebie, pili razem, bili się. Tak w kółko. On – z przerwaną karierą żołnierza zawodowego po tym, jak po pijanemu spowodował wypadek. Ona – rzucała go nie raz.

W marcu ubiegłego roku po dziesięcioletniej przerwie wróciła. Powodów było wiele. Mąż znalazł pracę, dostał spadek po ciotce z Toronto. Żona wciąż wierzyła, że mogą normalnie ze sobą żyć. Zmarł też konkubent Ewy W. Jednak kłótnie też wróciły. Błahe, przeradzały się w awantury. Andrzej W. zaczął kraść rzeczy żony, by kupić alkohol, później znowu bił i wyrzucał ją z domu. Spała na schodach. Gdy roztrzaskał jej aparat słuchowy, wyprowadziła się do znajomego.

– Zastanawiałam się, które z rodziców pierwsze zabije – wyznała w sądzie jedna z dorosłych córek małżeństwa W.

Podwieczór 22 czerwca ubiegłego roku Ewa W. postanowiła jeszcze raz porozmawiać z mężem. Była pijana. Weszła do mieszkania Ryszarda K. przy ul. Kościuszki w Łebie. Andrzej W. pił tam ze znajomymi. Zlekceważył ją, obraził i wyzwał przy wszystkich.

– Wyszłam. Znalazłam na śmietniku plastikową butelkę. Poszłam z nią na stację paliw. Poprosiłam o benzynę do kosiarki. Nalali mi za 2,80 złotych – opowiadała Ewa W.

Wróciła do mieszkania, gdzie trwała libacja. Stanęła za mężem, oblała go benzyną i podpaliła zapalniczką. Domownicy ugasili ofiarę. Jednak Andrzej W. zmarł po kilku dniach w szpitalu w Gryficach od oparzeń dróg oddechowych i skóry III i IV stopnia, niewydolności płuc, nerek i krążenia. Śmiertelny zamiar

– To było zabójstwo z premedytacją. Ewa W. chlapnęła benzyną, podpaliła zapalniczką i wyszła śmiejąc się z tego – dowodził prokurator Marian Lancmański z lęborskiej Prokuratury Rejonowej. – Przecież oboje mogli inaczej rozwiązywać swoje problemy małżeńskie. Jedno było warte drugiego – skwitował w mowie oskarżycielskiej.

Ewa W. jednak przekonywała sąd, że nie chciała zabić męża. – Tylko nastraszyć. Działała pod wpływem emocji i gniewu – argumentował jej adwokat Piotr Sut, który domagał się, by czyn uznać za spowodowanie obrażeń.
Sąd nie uwierzył Ewie W. W przeszłości chciała popełnić samobójstwo. Wtedy też polała się benzyną. proces wykazał, że Ewa W. nie kupiła benzyny na stacji paliw, ale wzięła ją z domu swojego przyjaciela.

– Pożycie małżeńskie nie układało się nie tylko w winy żony, ale konflikt nie usprawiedliwia oskarżonej – stwierdził sędzia Dariusz Ziniewicz. – Można odnieść wrażenie, że oskarżona nie do końca zdaje sobie sprawę, jaką wielką krzywdę wyrządziła, pozbawiając życia drugiego człowieka. Wyrok 12 lat więzienia nie jest prawomocny.

– Żałuję – beznamiętnie wypowiedział ostatnie słowo oskarżony Marcina P. Prawdziwej skruchy i przeprosin nie było.

9 marca ubiegłego roku 56-letnia Wiesława B. ostatni raz zajęła się starą matką, upośledzoną siostrą, wyprawiła Paulinkę do szkoły. Tego dnia rodzina zgłosiła policji jej zaginięcie. Funkcjonariusz przyszedł do domu, rozejrzał się po kątach i poszedł.

Następnego dnia ciało Wiesławy B. odnaleziono w kanale samochodowym w przydomowym garażu. Kobieta miała sześć ran ciętych i kłutych szyi i klatki piersiowej. Zabójca przebił jej krtań, przełyk i aortę. Zabrał portfel, w którym było 1600 złotych i kartę bankomatową.

Wiesława B. uchodziła za zamożną. Sprzedała ziemię, jej synowie dobrze zarabiali w Anglii. To było solą w oku mieszkającej w sąsiedztwie rodziny. Jednak zginęła z innego powodu…

– Zabiłem ciotkę w furii – przyznał się Marcin P., siostrzeniec ofiary, który po zabójstwie uciekł. Ukrywał się dziewięć dni u znajomych pod Kępicami. Trafił do babci w Borzęcinie, skąd jego matka wezwała policję.

Marcin P. zaprzeczał, że planował zabójstwo. – Chciałem zapytać, czy moja mama ma dziecko z synem ciotki, bo tak ludzie plotkują – wyjaśniał, że bardzo dotknęła go prawda o jego siostrze Paulinie. – Ciotka śmiała się. Ja czułem się upokorzony.

– Ciotka poniosła karę za to, że jej syn i matka oskarżonego mają wspólne dziecko. Nie można w ten sposób wymierzać sprawiedliwości – dowodził prokurator Krzysztof Młynarczyk, domagając się dożywocia, pozbawienia praw publicznych na zawsze oraz publikacji wyroku w gazetach.

Adwokat Piotr Sut bronił Marcina P.: – Poszedł do domu pokrzywdzonej wyjaśnić sprawy rodzinne. Nie chciał żyć w upokorzeniu, a ona szydziła z niego.

Obrońca chciał, by sąd wziął pod uwagę, że Marcin P. wychowywał się w skłóconej rodzinie, brał też sterydy, wywołujące agresję, miał zaburzenia osobowości. – To wszystko stanowi niebezpieczną mieszankę – twierdził mecenas, który wniósł o karę łagodniejszą niż żądane dożywocie.

Sąd uznał, że Marcin P. zaplanował zbrodnię i popełnił ją w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie i wymierzył mu karę 25 lat więzienia oraz 10 lat pozbawienia praw publicznych. – Oskarżony jest młodociany. Kara dożywocia byłaby nadmierną represją – uzasadnił sędzia Dariusz Ziniewicz.

Po ogłoszeniu wyroku słychać było płacz bliskich oskarżonego, oburzenie rodziny ze strony ofiary. – To stanowczo za niska kara – ocenili krewni zamordowanej.